arrowcheckcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
V.e.e.r.t.i.g

PERSOONLIJKE COLUMN: V.e.e.r.t.i.g.

Als je dit leest ben ik v.e.e.r.t.i.g. Forty, quarante, fyrtio, vierzig, cuarenta. Veertig dus.
Van tevoren heb ik het grootser gemaakt dan het daadwerkelijk is, want ik vind het eigenlijk best meevallen. Tot nu toe dan, want niemand heeft me nog op de man af gevraagd hoe oud ik ben. Het wordt misschien anders als ik het hardop moet zeggen.

Natuurlijk heb ik mijn onzekerheden, maar ik ben best trots op de afgelopen veertig jaar. Trots op mijn gezin, op mijn werk en op mijn leven.

Over hardop gesproken: ik ben er zelfs een beetje trots op dat ik 'oud' ben. Niet dat ik er iets voor hoef te doen, maar het is me toch maar mooi gelukt om veertig te worden.

Innerlijke rust

Noem het saai, maar ik kan dus intens genieten van de innerlijke rust. Geen midlifecrisis, geen 'is dit alles gevoel' of een stiekeme affaire met de overbuurman.

Natuurlijk heb ik mijn onzekerheden, maar ik ben best trots op de afgelopen veertig jaar. Trots op mijn gezin, trots op mijn werk en trots op mijn leven.

Mijn verjaardag verloopt trouwens wel iets anders dan ik me voorgesteld had. Ik fantaseer namelijk al jaren over het cadeau dat ik voor mezelf wilde kopen.
Ik citeer mezelf: "Ik kan niet wachten tot ik over exact twee jaar de Cartier-winkel binnenloop met een stuk taart in mijn mond, in mijn zwarte Levi's 501 short, met een wit Isabel Marant Etoile T-shirt, een zwarte Maison Michel-hoed en mijn Chloé Susanna-laarsjes en zeg: "Mag ik van u een gouden Love Bracelet? Alstublieft."

Mijn zoon stelt me trouwens al de hele week gerust: "Mam, je wordt eigenlijk geen jaar ouder, maar één dag."

Het zwarte Levi's 501 short draag ik dagelijks, het Isabel Marant Etoile T-shirt is inmiddels zo versleten dat ik hem weggegooid heb en een hoed is bij nader inzien echt niks voor mij. En hetzelfde geldt voor de Love Bracelet. Nu ik hem kan kopen, snap ik niet waarom ik die armband al die jaren zo graag gewild heb.

Je maakt me veel blijer met een bos bloemen. Maar eigenlijk hoef ik niks. Ik heb alles wat ik me kan wensen.

Mijn zoon stelt me trouwens al de hele week gerust: "Mam, je wordt eigenlijk geen jaar ouder, maar één dag."
Hij heeft ook gewoon gelijk, het is ook maar gewoon een zondag, net zoals alle andere zondagen. Maar dan wel eentje met (klein) feestje: om het leven te vieren.

Op de komende 40 jaar!

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram