arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Je bent zo oud als je je voelt

PERSOONLIJKE COLUMN: Je bent zo oud als je je voelt.

De veertig nadert met rasse schreden en mijn naderende verjaardag nodigt uit om me daar continu op te wijzen. "Hoe voelt het om bijna veertig te zijn? Vind je het moeilijk?" Veelal gevolgd door de opmerking: "Gelukkig ben je zo oud als je je voelt..."
Het klinkt vrij onschuldig, maar het is wel een vraag die me de laatste weken bezighoudt. Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe oud ik me voel.

Er wordt al jaren niet meer naar mijn ID-kaart gevraagd als ik alcohol koop, sterker nog, ze zeggen zelfs: "Mevrouw, ik hoop dat 'u' een leuke avond heeft." Ik word steeds vaker stijf wakker (ook als ik niet gesport heb) en op het schoolplein word ik ook niet meer aangezien voor de oppas van de kinderen.

Je bent zo oud als je je voelt

Ik zou willen dat ik nog kon zeggen dat ik me achtentwintig voel, maar die fase ben ik toch echt voorbij. Terugkijkend vond ik mezelf op die leeftijd al heel wat (tenslotte bijna dertig!) en dacht ik ook dat ik alle wijsheid in pacht had, maar ik ben de afgelopen 11 jaar heel wat wijzer geworden. Boven de dertig dus.

Ik vind het moeilijk uit te leggen, maar ik voel me ook geen 31 of 32 jaar. Op dat punt van mijn leven stond ik voor een aantal belangrijke beslissingen (wil ik nog een derde kind, maak ik een carrièreswitch) en die vragen zijn inmiddels ook beantwoord.

36 jaar

En eerlijk is eerlijk: ik word ook gewoon een jaartje ouder. Als ik online mijn geboortedatum moet invullen, moet ik steeds verder naar beneden scrollen en er wordt ook al jaren niet meer naar mijn ID-kaart gevraagd als ik alcohol koop. Sterker nog, ze zeggen zelfs: "Mevrouw, ik hoop dat 'u' een leuke avond heeft."
Ik word steeds vaker stijf wakker (ook als ik niet gesport heb) en op het schoolplein word ik ook niet meer aangezien voor de oppas van de kinderen. En die leesbril kan ik ook niet veel langer meer uitstellen.
Ik kan het feit dat ik slechter zie wel gebruiken als excuus en zeggen dat ik alle signalen over het hoofd heb gezien, maar ik kan me er ook bij neerleggen dat ik richting de veertig ga. En me ook zo voel.

En om op bovenstaande vraag antwoord te geven: ik vind het niet moeilijk, maar wel gek dat ik over een jaar veertig word. Gelukkig heb ik nog een heel jaar om aan het idee te wennen. Eerst maar even 39 worden.

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram