arrowcheckcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Help, ik lijk op mijn moeder

PERSOONLIJKE COLUMN: Help, ik lijk op mijn moeder

Ik merk dat naarmate ik ouder word, ik steeds meer op mijn moeder begin te lijken. En niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua karakter. Ik hoor mezelf dezelfde dingen zeggen, die ik tijdens mijn jeugd ook zo vaak te horen kreeg. En helaas ook met dezelfde schelle stem.

Ik kan niet precies uitleggen waar het aan ligt, want ik heb de leukste moeder die er is, maar ik wil niet in de spiegel kijken en in een waas mijn moeder zien.
En als ik trouwens zelf niet doorheb dat ik op mijn moeder lijk, dan is mijn oudste dochter er altijd nog om daarop te wijzen: "Mam, je bent hysterisch en klinkt nu net als oma."

En terwijl ik trots ben dat ik sommige gewoontes van mijn vader heb overgenomen, associeer ik veel van mijn negatieve karaktereigenschappen met mijn moeder. Oneerlijk, maar waar.

Even voor de duidelijkheid, en om te voorkomen dat ik onterfd word: 'Wijffie (zo noem ik mijn moeder altijd), ik vind je enig, maar ik wil gewoon niet op je lijken'.

Ik lijk trouwens niet alleen op mijn moeder, ik zie in mezelf ook heel veel dingen van mijn vader terug. Zo kan ik me nog heel goed herinneren dat hij vroeger altijd stiekem iets lekkers in mijn broodtrommel deed. De ene keer waren dat speculaasjes op brood, maar het kon ook zomaar zijn dat ik pannenkoeken mee naar school kreeg. En deze gewoonte heb ik van hem overgenomen: ik merk dat ik het ook leuk vind om te experimenteren met beleg of een verrassing in de broodtrommel van mijn kinderen te stoppen.

En terwijl ik trots ben dat ik sommige gewoontes van mijn vader heb overgenomen, associeer ik mijn negatieve karaktereigenschappen dan weer met mijn moeder. Oneerlijk, maar waar.

Nu heb ik stiekem de hoop dat mijn dochters het juist leuk vinden om op mij te lijken. Dat ze mijn lach niet doordringend vinden, dat ze het waarderen dat ik geen dertien-in-een-dozijn-type ben en dat ze al mijn Instagramfoto's liken.

Het is ook weer niet zo dat ik me tegen alles afzet, want in een aantal opzichten hoop ik juist dat ik op mijn moeder lijk. Ik kon vroeger (en nu nog steeds trouwens) altijd alles met haar bespreken en ik hoop dat ik mijn dochters hetzelfde vertrouwde gevoel kan geven.
En het feit dat mijn moeder totaal geen rimpels op haar voorhoofd heeft, hoop ik ook geërfd te hebben. Maar daar wil ik het, qua lijken op mijn moeder, graag bij houden.

Er zijn natuurlijk weer duizend-en-één onderzoeken gedaan naar de relatie tussen moeder en dochter en het schijnt dan ook volkomen normaal te zijn om je af te zetten tegen je ouders. Dat schijnt iets te zijn met het ontwikkelen van je eigen persoonlijkheid.

Nu heb ik stiekem de hoop dat mijn dochters het juist leuk vinden om op mij te lijken. Dat ze mijn lach niet doordringend vinden, dat ze het waarderen dat ik geen dertien in een dozijn-type ben en dat ze vol trots al mijn Instagramfoto's liken.
Kortom: dat ze me de leukste moeder aller tijden vinden. IJdele hoop, aangezien ik ook de allerleukste moeder aller tijden he
b.

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram