arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Isa, Medina en Maaike

COLUMN: Te Lijf, de kunst van het mooi ouder worden

PERSOONLIJKE COLUMN: Deze week nemen gastschrijvers Isa Hoes en Medina Schuurman de honneurs waar en delen hun visie over 'mooi oud worden'.

Schoonheid is van alle tijden en altijd belangrijk geweest. Schoonheid is voor ons helaas altijd een issue geweest. Wij hebben onszelf nooit mooi gevonden en ook nooit aan ons ‘eigen’ schoonheidsideaal kunnen voldoen. En nu nog steeds niet, eerlijk gezegd.

En nu staan we ook nog eens aan de vooravond van ‘de ouderdom’ met allerlei lichamelijke veranderingen. De aftakeling heeft ingezet, onze seksuele aantrekkelijkheid schijnt ook af te gaan nemen… En daarbij leven we in een tijd waarin we steeds ouder worden, maar we er steeds jonger uit willen zien. We hebben het er eerlijk gezegd best moeilijk mee.

Medina: "Ik wil graag oud worden met elegance. Maar ik merk dat het ouder worden mij iets te snel gaat. De laatste vijf jaar zeker, vooral in mijn gezicht. Ik heb een ouwe kop gekregen. De rek is er een beetje uit. Het waren tropenjaren voor mij met veel verdriet, uitputting en stress. Ik heb een kind gekregen, een scheiding achter de rug, ben in therapie gegaan en dit alles toont zich wel op mijn gezicht."

"Ik heb altijd kraaienpootjes gehad rondom mijn ogen. Ik noemde het mijn lachrimpeltjes. Maar nu is dat gebied standaard uitgebreid met donkere wallen en een losser zittend huidje onder mijn ogen. De eerst zo elegante rimpeltjes zijn nu aardige groeven. Ook merk ik dat mijn ogen minder goed opengaan doordat het vel erboven zwaarder lijkt te zijn. Ik geef toe, het is nog te overzien, maar het begin is er. Zeker in de ochtend, dan schrik ik echt van mijn hoofd. Nu hangen er onder die wallen van die vochtzakken. Het kost minstens een halve dag voordat dit is weggetrokken."

You can be gorgeous at thirty, charming at forty, and irresistible for the rest of your life.

Isa: "Als ik nu in de spiegel kijk zie ik een vermoeid gezicht waar ik meer mee moet doen dan vroeger. Dan stond ik op, poetste mijn tanden, deed een dagcrème op en ging de deur uit. Ik ga nog steeds vaak zo de deur uit, maar merk dat ik me steeds minder zelfverzekerd ga voelen. Nu moet ik om er goed uit te zien veel meer aan mijn gezicht doen, en ook vooral aan mijn haar. Arm haar, het wordt steeds droger en pluiziger. En die wallen? Die zijn nu standaard. En die lijnen rond mijn mond gaan dus ook nooit meer vanzelf weg."

"Ik kan echt met bewondering naar oudere vrouwen kijken, ‘o, wat ben je mooi.’ En die hebben niks gedaan!
Natuurlijk weet ik waar het bij mij vandaan komt, ook ik ben niet geruisloos door de tijd gegaan, heb zware jaren achter de rug en zorg misschien niet goed genoeg voor mezelf. En ondertussen gaat het ouder worden sneller dan ik wil. Het gekke is, ik voel me niet oud, maar mijn gezicht toont het wel. Vind ik dit erg? Ja. Weet je wat ik helemaal erg vind: vrouwen die er altijd zo perfect uitzien, op en top verzorgd, fris en fruitig en toch de veertig ruim gepasseerd zijn. Dan voel ik me zo…"

Spiegelbeeld

Waarom kijken wij, intelligente vrouwen, vaak niet verder dan ons spiegelbeeld? Waarom laten we uiterlijke kenmerken zo sterk ons geluk bepalen? We weten best dat er zoveel meer is dat een mens mooi maakt. Creativiteit, intelligentie, doorzettingsvermogen, sociale vaardigheden. En daarbij: we worden nu ook nog eens ouder, met meer rimpels, maar ook wijzer?

Schoonheid moet minder belangrijk worden, het gaat meer om de inhoud, toch? Schoonheid zit vanbinnen, toch? In hoeverre kunnen we onze hang naar het extreme schoonheidsideaal van vandaag nog serieus nemen?

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram