arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Nooit meer sporten

COLUMN: Nooit meer sporten

Als er een pil zou zijn waardoor je nooit meer zou hoeven te sporten, maar wel voor altijd voorzien zou zijn van een goddelijk en gespierd lichaam (en kon eten wat je wilt!), zou je hem dan nemen?

Om met de befaamde woorden van Arie Boomsma te spreken: een platte buik moet niet het voornaamste doel zijn om aan sport te doen, maar een bijkomend voordeel. Anders hou je het namelijk nooit een heel leven vol. Meer energie, beter slapen, een fit gevoel zouden dé redenen moeten zijn om je telkens weer in het zweet te werken in de sportschool.

Maar als ik heel eerlijk ben is één van de redenen waarom ik zo gelukkig word van sporten, mijn platte buik. Ik geniet intens van de invloed van sport op mijn lichaam en heb ook nog nooit zo lekker in mijn vel gezeten.

Sporten

Tot mijn 30ste heb ik eigenlijk niet tot nauwelijks aan sport gedaan. Waarom zou je überhaupt met de fiets gaan als er trams zijn uitgevonden en ik was ook van mening dat het verhogen van je hartslag door het leveren van een sportieve prestatie de dood juist sneller deed naderen. Tikkeltje dramatisch, ik geef het toe.

Niets ergers dan de eerste twee kilometer van mijn hardloopsessie en tijdens warming-up in de sportschool vraag ik me ook altijd af waarom ik het allemaal doe.

Totdat personal trainer Guy van der Reijden me zeven jaar geleden onder zijn hoede nam en ik me sinds onze ontmoeting geen leven zonder fitness (en 3SIXTY5 PERSONAL TRAINING) meer kan voorstellen.
Inmiddels hoor ik tot de groep sporters. En niet zo'n klein beetje ook. Ik doe twee keer per week aan krachttraining, mijn bootcamp op zondagochtend om 11.00 uur is heilig en daarnaast loop ik minimaal één keer per week 10 kilometer.

Gelukzalige gevoel

Ik heb zelfs het vermoeden dat ik enigszins verslaafd ben. Ik kijk echt uit naar mijn personaltraining-sessies en je krijgt me niet veel chagrijniger dan als ik om wat voor reden dan ook niet kan deelnemen aan bootcamp. Om nog maar te zwijgen over het gelukzalige gevoel bij thuiskomst na 10 kilometer hardlopen door de duinen.

Maar aan deze hoge pieken gaan ook diepe dalen vooraf. Niets ergers dan de eerste twee kilometer van mijn hardloopsessie en tijdens warming-up in de sportschool vraag ik me ook altijd af waarom ik het allemaal doe. En stoppen behoort inderdaad niet tot de mogelijkheden. Wil je de resultaten van al je inspanningen behouden, dan zul je namelijk je hele leven moeten blijven sporten. Nu gaan een deadlift met 40 kg me nog makkelijk af, maar hoe zit dat in hemelsnaam als ik 80 ben?

Nooit meer sporten?

Maar of ik die 'sportpil' zou slikken als hij ooit een keer daadwerkelijk op de markt zou komen is toch de vraag. Ik vergelijk het weleens met het winnen van 10 miljoen in de Staatsloterij. Ga je dan op de bank liggen en je geld tellen of blijf je werken en deelnemen aan de maatschappij? Er is namelijk ook zoiets als voldoening en zin geven aan je leven.

Ik kan me een leven zonder mijn spierpijn toch niet voorstellen en tegen het gevoel als je klaar bent met hardlopen kan volgens mij ook geen enkele vorm van drugs op. Ik kijk dan ook met plezier uit naar de komende 8736 keren dat ik mag sporten.


Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram