arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Kleine meisjes worden groot

COLUMN: Kleine meisjes worden groot

Mijn oudste dochter zit in de prepuberteit, met nadruk op het woordje ‘pré’, aangezien ze pas 12 jaar is. Ik maak me dan ook ietwat zorgen om wat me de komende jaren nog te wachten staat. Dat ik een column aan haar wijt is dan ook niet geheel zonder risico, dus het vriendelijke verzoek om het niet aan de grote klok te hangen.

Het is natuurlijk ook niet echt makkelijk om de Rimpelkonigin van Nederland als moeder te hebben. “Mam, wil je die foto alsjeblieft niet op Instagram zetten, alle kinderen uit mijn klas volgen jou.”

Kleine meisjes worden groot

Dat compenseer ik trouwens ruimschoots op andere vlakken: zo zijn er maar weinig meisjes van haar leeftijd die hun gezicht kunnen reinigen met het Sonic System van Clinique, daarna de Neoderma Cleansing Milk gebruiken om hun huidbarrière weer te herstellen en onbeperkt toegang hebben tot de ontstekingsremmende producten van Paula’s Choice in de strijd tegen jeugdpuistjes.
Om er nog maar over te zwijgen dat ze de concealer en foundation van Sisley gebruikt, de enorme hoeveelheden nagellak waar ze oneindig uit kan putten en dat ze regelmatig met me mee mag naar SOAP om haar wenkbrauwen te laten doen. Verwend tot op het bot, ik geef het ruiterlijk toe.

Sta je daar met je dikke dijen in de deuropening van de klas…

Ik kan niet anders zeggen dan dat de band die ik met Mikkie heb heel bijzonder is, maar tegelijkertijd voel ik soms ook dat ze zich enorm voor mij schaamt. De herkenbare moeder-dochterrelatie, toch?

Zo heb ik mijn moeder ooit, geheel ten onrechte natuurlijk, verweten dat ze een rok droeg toen ze me van school kwam ophalen. Ik schijn iets gezegd te hebben in de trant van: “Sta je daar met je dikke dijen in de deuropening van de klas…”. Twintig jaar later kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik op dat moment misschien enigszins onredelijk was.

Met terugwerkende kracht zeg ik dan ook regelmatig sorry tegen mijn moeder voor alle vreselijke opmerkingen die ik tijdens mijn puberteit heb gemaakt.

De geschiedenis herhaalt zich

Om met de woorden van mijn moeder te spreken: de geschiedenis herhaalt zich. Net zoals mijn moeder dat jaren voor mij heeft gedaan, ruim ik nu ook trouw alle rondslingerende kleren van mijn dochter op en glimlach ik maar om haar onredelijke gedrag. Ondertussen probeer ik zo veel mogelijk rekening te houden met haar eisen, wat betekent dat ik de komende jaren niet meer hardop kan lachen, omdat ik in haar ogen dan als een heks klink.

Ben stiekem wel benieuwd wat haar prepuberale mening over bovenstaande foto is ...


Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram