arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Het leed dat verhuizen heet

COLUMN: Het leed dat verhuizen heet

10 jaar geleden zei ik dat ik het nooit meer zou doen (maar ook echt nooit meer) en nu doe ik het toch: verhuizen. Allemaal voor een goed doel, want we hebben namelijk ons droomhuis gekocht.

Het leed dat verhuizen heet

Het leed dat verhuizen heet en we zijn nog niet eens officieel aan het verhuizen. Het duurt namelijk nog een aantal maanden voordat we officieel in ons nieuwe huis gaan wonen, maar in de tussentijd moeten we onze huidige woning verkopen en dat betekent dat we het de komende weken verkoop klaar moeten maken. Of, zoals mijn dochter Mikkie het doeltreffend omschreef: “We gooien ons halve huis weg”.

Drie kinderen betekent namelijk dozen vol Duplo, Lego en Playmobil waar al jaren niet meer naar omgekeken is, incomplete puzzels (serieus, er is geen enkele puzzel compleet) en minimaal 1000 tekeningen van school.

Mevrouw Helderder

En dus staat sinds dit weekend mijn hele huis op z’n kop. Daar heb ik het überhaupt al moeilijk mee, aangezien mijn bijnaam mevrouw Helderder* is en het kost me dan ook de grootste moeite om tussendoor niet alles weer aan kant te maken en te stofzuigen.

Het mevrouw Helderder-gedeelte in mij vindt deze verplichte najaarsschoonmaak-die-je-anders-nooit-doet stiekem best fijn. Het speelgoed staat te koop op Marktplaats en de kunstwerken van school gaan rechtstreeks de papierbak in.
En aangezien er absoluut geen vierde komt kan ik ook vrij makkelijk afstand doen van al die muffe babykleertjes waarvan ik het kennelijk nodig vond om ze jaren te bewaren.

Herinneringendoos

Toch staan al die dozen ook voor jaren vol plezier. Pontificaal tussen alle vuilniszakken staat dus ook een herinneringendoos. Hierin mag iedereen spullen doen waar we echt geen afstand van kunnen doen. Poetie (de geboorteknuffel van Mikkie), de eerste voetbal van Beau, niet verstuurde liefdesbrieven en studentenfoto's van voor het digitale tijdperk.

Je snapt, ik zit nu nog in de fase dat ik verhuizen heel leuk vind. Ik kan niet wachten om ons nieuwe huis in te richten en speur het internet af naar de laatste woontrends, iets waar ik (in tegenstelling tot anti-aging) totaal geen verstand van heb.

Ik zie er tot nu toe nog niet tegenop om de komende maanden tussen de verhuisdozen te leven, maar er komt waarschijnlijk een moment dat ik denk: "Dit nooit meer". Maar misschien hoeft het ook niet meer en is dit het huis waar ik oud in word.

*(Voor het geval je nog nooit Pluk van de Petteflet hebt gelezen: mevrouw Helderder is Aagjes moeder en heeft een obsessie voor schoonmaken en netheid).

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram