arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Het eeuwige leven

COLUMN: Het eeuwige leven

Ik word oud. Correctie: ouder. Ik zie het niet alleen als ik in de spiegel kijk, maar ik voel het ook. En dan heb ik het niet over de lichamelijke ongemakken waar ik opeens mee te maken heb. Zo ben ik namelijk sinds kort 'stijf' de dag na het sporten en laatst merkte ik ook op dat ik het rapport van mijn zoon een stuk beter kon lezen als ik het op afstand hield. Maar dat geheel terzijde.

Bij mijn gezicht heb ik het ook allemaal nog wel onder controle en je hoort me ook eigenlijk niet klagen, maar ik vind het best een stap om toe te geven dat ik me ook echt 38 jaar voel. 38 is namelijk zo ... 38. Gelukkig ben ik niet de enige, want het schijnt dat er vaak een groot verschil is tussen je biologische en mentale leeftijd.

Biologische leeftijd

Je biologische leeftijd is de leeftijd in je paspoort en geeft aan hoe oud je daadwerkelijk bent en je mentale leeftijd is de leeftijd waarvan je het gevoel hebt dat die het beste bij je past, oftewel hoe oud je je voelt. Het verschil tussen deze twee getallen is gemiddeld 5 jaar en loopt alleen maar op naarmate je ouder wordt. Bij 65+ voel je je zelfs ongeveer 10,5 jaar jonger. Kortom: het eeuwige leven?

En ik hoop dat ik niemand beledig, maar soms als ik vrouwen van bijna veertig zie, dan denk ik dus stiekem: "Zo oud zie ik er toch niet uit?

Mentale leeftijd

En dus peins ik me de afgelopen weken suf over hoe oud ik me eigenlijk 'voel'. Ondanks dat ik heb ingevuld dat ik geen idee heb wie Jacob Sartorius is, ik mijn verjaardag het liefst met vrienden in een restaurant doorbreng en aangeef dat ik het weekend bij voorkeur gebruik voor huishoudelijke klusjes, blijft de test op internet uitwijzen dat mijn mentale leeftijd 28 jaar is.

28 vs. 38 jaar

Toch valt het me op dat ik steeds minder verbaasde blikken krijg als ik zeg dat ik 38 jaar ben als er naar mijn leeftijd wordt gevraagd en de niet-fluitende bouwvakkers zijn natuurlijk ook een teken aan de wand. Hopelijk beledig ik niemand, maar soms als ik vrouwen van mijn leeftijd zie, dan denk ik dus stiekem: "Zo oud zie ik er toch niet uit?"

Maar als ik een eerlijk gesprek met mezelf voer (en dat komt niet vaak voor) voel ik me eigenlijk gewoon 38 jaar en vind ik het nog leuk ook. Zei ik dit hardop? Ik vind het namelijk stiekem heel leuk om een prepubere dochter te hebben, zie het als een uitdaging om 'mooi oud te worden' en ben er trots op dat ik volwassen ben. En ik hoef me ook nergens druk om te maken, want kennelijk ga ik me de komende jaren toch alleen maar jonger voelen.

Maar mocht je toevallig caissière zijn bij de Albert Heijn, Gall & Gall of de Vomar en ik koop een fles wijn, dan zou ik het ook best leuk vinden als je naar mijn ID-kaart vraagt. Gewoon, om weer even te weten hoe het voelt.

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram