arrowcirclemeta-commentsmeta-datemeta-heartmeta-tagnavigationplayquotesocial-facebooksocial-instagramsocial-pinterestsocial-twittersocial-youtubetilde
U maakt gebruik van een verouderde browser. Om deze site optimaal te gebruiken is het noodzakelijk om deze te updaten of een andere recente browser te downloaden.
Bouwvakkers

COLUMN: Bouwvakkers fluiten niet meer

"Hallo, ik ben Serge. Ik zag jou lopen en vind je wel een aangename verschijning. Lijkt het je leuk om een kop koffie te drinken?" Met deze woorden werd ik tijdens mijn vaste zaterdagochtendrondje weekendboodschappen-bakker-tussenstopcoffeecompany-visboer-notenboer aangesproken door een wildvreemde man.

Nu moet ik zeggen dat ik ietwat overdonderd was. Het gebeurt niet vaak dat je me stil krijgt, maar nu stond ik tijdelijk even met mijn mond vol tanden. Het moment was er totaal niet naar om versierd te worden door een volslagen vreemde man (haar in een staart, sjouwend met drie volle boodschappentassen en Fiene naast me zingend op haar fietsje), maar het komt tegenwoordig ook gewoon niet meer zo vaak voor.

Fluitende bouwvakkers

Ik kan het moment niet exact meer bepalen wanneer het veranderd is, maar de bouwvakkers fluiten dus niet meer. Ook niet als ik twee keer voorbijloop.
Ging ik vroeger nog aan mezelf twijfelen als ik een dag niet nagefloten werd, tegenwoordig ben ik hoogst verbaasd als het wel gebeurt. Als het überhaupt voorkomt, want ik moet bekennen dat het de laatste tijd verdacht stil is.

Crisistijden

Ik weet het eerst nog aan de crisis. Bouwvakkers hebben het behoorlijk zwaar gehad en als je de afgelopen jaren al een baan had, was er weinig reden (en tijd!) voor het fluiten. Maar inmiddels is de crisis lang en breed voorbij en moet je wel een hele slechte bouwvakker zijn, wil je nu niet aan het werk zijn. Alle reden om te fluiten dus, maar nog steeds gebeurt er weinig als ik voorbijloop.

Nu heb ik vaak één van mijn drie kinderen bij me, wat ook een reden voor een bouwvakker zou kunnen zijn om 'voor deze ene keer' niet te fluiten, maar daar ligt het ook niet aan. Want ook als ik alleen ben, blijft het verdacht stil. Zelfs hardlopend in een kort broekje maakt geen indruk meer. Joehoe?!

Stiekem heb ik niks te klagen hoor en is het nog niet helemaal kommer en kwel qua sjans, alleen de leeftijdscategorie is wel iets opgeschoven. Zo moet ik het meer hebben van de bouwvakkers die al over hun pensioen nadenken, dan degene die net hun diploma op zak hebben (als ze dat überhaupt hebben). En eerlijk gezegd verandert mijn smaak ook. Zo vind ik grijs tegenwoordig eigenlijk wel charmant, een buikje is best gezellig en ook kaal vind ik stiekem wel iets hebben.

Dank je wel voor het compliment en ik zou graag koffie met je drinken, ware het niet dat ik een man en 3 kinderen heb...

Nu hoop ik voor Serge dat hij binnenkort heel gelukkig wordt in de liefde en dat hij, ondanks mijn afwijzing nog regelmatig de moed zal vinden om zomaar wildvreemde vrouwen op straat aan te spreken. Want, het moet gezegd worden: het blijft dapper om op zaterdagochtend op straat iemand uit te nodigen voor een kop koffie.

Andere leuke artikelen

Furrow op Instagram